چکیده راهبردی و نکات کلیدی
جابهجایی بار از اینگرس سنتی به مسیر eBPF، هم تأخیر رویدادهای لحظهای را پایین آورد و هم بخش بزرگی از CPU پروکسی را آزاد کرد. این نوشته همان مسیر را با عددهای کلاستر وایو کلود باز میکند.
۱. چرا اینگرس قبلی زیر بار رویداد کم آورد
بازتوزیع بار در لایه کاربر، برای ترافیک وب معمولی کافی بود. وقتی رویداد لحظهای به دهها میلیون در پنجره کوتاه رسید، همان پروکسی تبدیل به صف پنهان شد: زمینه سوئیچ، کپی بافر و بررسی TLS روی هر بسته.
نشانهاش در داشبورد، رشد تأخیر دم توزیع بود نه میانگین. میانگین هنوز قابل دفاع به نظر میرسید و صف در صدک بالا جمع میشد.
عدد را از صدک بالا بخوانید
اگر فقط میانگین تأخیر را معیار بگیرید، اشباع اینگرس دیر دیده میشود. در این بار، p99 معیار تصمیم بود.
۲. مسیر eBPF و مش بومی
سیاست عبور به برنامهای در هسته سپرده شد که مقصد را از جدول سرویس میخواند. مش بومی فقط جایی وارد شد که سیاست لایه هفت لازم بود، نه روی هر رویداد.
تلهمتری از همان نقطه عبور بیرون آمد تا جدا کردن «کندی برنامه» از «کندی مسیر شبکه» حدس نباشد.
mode: ebpf
mesh: native
fallback: l7-on-policy-onlyسیاست لایه هفت فقط برای مسیرهایی مانده که واقعاً به آن نیاز دارند. بقیه عبور از مسیر کوتاه هسته رد میشود.
برچسبها و تگهای تخصصی:
سهراب منصور
Staff Infrastructure Architect
معمار زیرساخت وایو کلود. روی مسیر داده لبه، eBPF و هزینه پردازش رویدادهای لحظهای کار میکند.
بهینهسازی مصرف حافظه JVM در پادهای کانتینری با استفاده از GraalVM Native Image
کاهش ۶۰ درصدی هزینههای دیتابیس با مدیریت کلاستر PostgreSQL
دیدگاههای متخصصان و مهندسان (۱)
به بحث تخصصی بپیوندیدنیما رضایی
برای ترافیک داخلی شرق-غرب هم همین مسیر را گذاشتید یا فقط ورودی شمال-جنوب عوض شد؟